سال مرگ استادم علی تجویدی

افسوس... باز هم آخرین روز های اسفند ماه و باز هم غم جانکاه فراغ  استاد عزیزم
چه روز ِ شومی بود ، تا از پله های هوا پیما پیاده شدم و به محض اینکه موبایلم رو روشن کردم ؛ پیک شوم خبر داد : استاد تسلیت عرض میکنم... دنیا دور سرم چرخید... چه کنم؟ نه میتوانستم دوباره به ایران برگردم و نه مبتوانستم این غم بزگ را تحمل کنم ، شاید قضا و قدر چنین بود...سال بعد که به ایران برگشتم اولین جایی که رفتم ، قطعه هنرمندان بود... سنگی سیاه و نامی روی آن...
ولی آن بزرگ هنوز هم مرا راهنمایی و کمک می نماید؛ همین عکس الآن روبروی من به دیوار است و با همان لبخند ... سال نو مبارک استاد به مادرم سلام برسان ؛ بگویید بدون شما عزیزان ؛ سالهاست عیدی ندارم ؛ البته ببخشید استاد که به شما تا آخر هم نگفتیم که مامان رفته؛ آخه قرار شد که به شما نگوییم ، آخرین دیدار هم ... یادتان هست؟ به من گفتید این دفعه با مامان و بابا بیا ...
سال نو مبارک